WOJNICZ (220 m n.p.m.) położony jest w województwie Małopolskim, na granicy Pogórza Rożnowskiego i Wiśnickiego, 
u wylotu szerokiej i urodzajnej Doliny Dunajca. Przez miasto przebiega międzynarodowa droga A4 Kraków - Rzeszów, 
od której odgałęziają się drogi; pierwsza prowadzi wzdłuż Dunajca w kierunku południowym - do Gródka nad Dunajcem, 
Czchowa, Nowego Sącza i Krynicy; druga wiedzie w kierunku północnym - przez Wierzchosławice, Radłów, Żabno 
do Dąbrowy Tarnowskiej i Szczucina. 
W odległości około 2 km na wschód od miasta płynie Dunajec, którego koryto w średniowieczu znajdowało się tuż pod wałami 
grodu. Przez miasteczko przepływa rzeczka Więckówka, dawniej zwana Stradomką lub Stradomią. 
Przyroda okolic Wojnicza jest bogata i urozmaicona. Wśród roślin na szczególną uwagę zasługuje mech widłak, rosnący na 
północnej stronie Panieńskiej Góry (331 m n.p.m.) i w Lesie Biadoliny; na Panieńskiej Górze spotkać można również 
roślinność typowo górską, jak oset dziewięćsił czy storczyki. Nad brzegami Dunajca rośnie dziewanna, a na nizinnych 
obszarach leśnych występują  duże ilości krokusów i storczyków o silnym zapachu. W okolicznych lasach kryją się sarny, dziki, 
jelenie, daniele, kuny i wiewiórki. 


Rys historyczny 
Badania archeologiczne przeprowadzane w Wojniczu wykazały, że przejściowe osadnictwo istniało tutaj już w okresie neolitu. 
W czasie poszukiwań natrafiono również na ślady kultury łużyckiej (700 - 400 lat p.n.e.). 
Stałe osadnictwo, które dało początek dzisiejszemu Wojniczowi, sięga X wieku. Pierwszy gród powstał w rejonie, w którym 
obecnie znajduje się kolegiata św. Wawrzyńca. Był własnością królewską i stanowił jedno z ogniw obrony państwa Bolesława 
Chrobrego. Nazwa grodu i rozłożonej wokół niego osady pochodzi od starosłowiańskiego słowa woj - wojownik. 
Gród stał się w krótkim czasie siedzibą kasztelanii - posiadał załogę wojskową i był jednostką administracyjno sądową. 
Wojnicz odgrywał także duże znaczenie gospodarcze; leżał na szlaku handlowym prowadzącym z zachodu na wschód oraz 
przy odgałęziającym się na południe szlaku węgierskim, w związku z czym otrzymał przywilej na targ i komorę celną.  
c.d.n. 


Zabytki 
> Rynek - zabytkowe murowane kamienice z bramami zajezdnymi z XVIII i XIX wieku. 
> Kościół św. Leonarda z XII wieku, przebudowany w XVII wieku. 
> Kościół p.w. św. Wawrzyńca, wzniesiony w 1109 roku, przebudowany w połowie XVIII wieku (nawa główna). 
   Nawy boczne dobudowano w 1936 roku. Główny ołtarz to niezwykle wartościowe dzieło snycerskie. 
   Na uwagę zasługują również: chrzcielnica z XV wieku, obrazy Tadeusza Konicza z XVIII wieku, freski rokokowe 
   pędzla Jana Neydeefera z 1767 roku, ołtarze późnobarokowe z XVIII wieku, monstrancja gotycka z 1613 roku, 
   drewniana dzwonnica z XVI wieku. 
> Wały grodu kasztelańskiego nad dawnym korytem Dunajca, obejmujące kościół św. Wawrzyńca, plebanię 
    i wczesnośredniowieczny gród z XI-XII wieku. Widoczne są także resztki wałów miejskich z XIII i XIV wieku. 
> Pałac Dąmbskich z początku XIX wieku w stylu angielskiego gotyku. Otacza go zabytkowy park według założeń 
    francuskich i angielskich.